Voor Aniëla als voormalige zeilster sprak het symbool van het anker haar bijzonder aan :
“Elke boot heeft verplicht een anker aan boord. Niet enkel elke boot maar ook elke mens heeft een
 een anker van hoop nodig.
Het anker uitgooien of voor anker gaan gebeurt niet alleen als het stormt maar ook om te wachten,
vooraleer de haven binnen te varen, of om te rusten en te spelen.
Toen wij met de zeilboot voor anker gingen kon de bemanning rusten en met de kinderen spelen.
Zou het anker van hoop ons niet kunnen leren om te rusten, te wachten, te spelen ?
Ik kan blijven hopen omdat Christus mijn anker is. Doorheen de bijbel lezingen blijf ik in het leven geloven. Er is ALTIJD een EN TOCH.
Ook het leven van de Kerk geeft hoop. Tijdens de Romebedevaart mochten we ervaren met hoeveel we geloven. Ook in de inzet van onze plaatselijke parochie put ik kracht om te blijven ankeren.
Tot slot nog twee citaten van onze Paus die me zeer dierbaar zijn:
“Daar, langs de oever, had Hij Petrus en de eerste leerlingen geroepen om vissers van mensen te worden. Nu na zijn verrijzenis, is het aan hen (en dus aan ons) om die zending voort te zetten; telkens opnieuw het net uitwerpen, de hoop van het evangelie onderdompelen in de wateren van deze wereld, varen op de zee van het leven, opdat iedereen de omhelzing van God mag ervaren”
(Uit intronisatiehomilie van paus Leo XIV)
“ Hopen is getuigen dat de aarde werkelijk kan lijken op de hemel. Dat is de boodschap van het jubeljaar”
(Uit jubileumauditie op 8 november 2025 van Paus Leo XIV)

Dit jaar staan we stil bij het thema “Pelgrims van hoop.”
Samen met de kleuters van de peuter/eerste kleuterklas Hoogeinde maakten we een anker van hoop, vol symbolen die vertellen wat hoop, geloof en liefde voor ons betekenen.
Het anker gaat over in een kruis.
Het anker staat voor hoop – het houdt ons stevig vast, ook als het leven soms stormachtig is.
Het kruis herinnert ons eraan dat die hoop het fundament van ons geloof is.
Aan het anker hangt een touw, het touw van het geloof.
Dat touw verbindt ons met God, die ons vasthoudt en mee op weg neemt naar een veilige haven.
Het hart in ons kunstwerk staat voor de liefde – de kracht die in ons leeft en ons helpt om er te zijn voor elkaar.
De voetstappen tonen dat we samen onderweg zijn, als pelgrims die met verwachting en vertrouwen naar de toekomst kijken.
En dan is er nog het licht.
Het licht laat zien dat er, zelfs in donkere tijden, altijd hoop is.
Het herinnert ons eraan dat er na elke winter weer een lente komt – een nieuw begin vol kracht, warmte en leven.
Zo willen wij, samen met de kleuters, echte pelgrims van hoop zijn: mensen die geloven, hopen en liefhebben, samen en in verbondenheid met God.
 
Juf Nadine Van Nespen – kleuterjuf VBS De Klimop, wijkschool Hoogeinde 

Na de doortocht van storm Benjamin kwamen we samen in de Abdijkerk voor de lancering van het boekje “Ankers van hoop”.
Woorden van hoop, geschreven voor en door mensen.
Woorden die als een anker kunnen zijn - een houvast op momenten van vreugde, maar ook van verdriet.
Tussen de teksten door nodigen sfeervolle foto’s uit om even stil te staan, te mijmeren…
Om daarna weer verder te kunnen gaan, als een echte pelgrim van hoop.
Na een korte terugblik - van idee tot boekje - was het tijd voor het echte werk.
Twee jonge mensen lazen enkele teksten uit het boekje voor, afgewisseld met muziek op dwarsfluit en orgel.
De muzikale intermezzo’s werden gebracht door twee studenten en een leerkracht van de Stedelijke Academie voor Muziek, Woord en Dans.
Jonge mensen, op een doordeweekse schoolavond, die hun talent inzetten - zomaar, voor de ander, voor de goede zaak.
Een sprekend teken van hoop in onze wereld.
Maar woorden krijgen pas echt betekenis door daden.
De opbrengst van het boekje gaat naar Caritas Ninove, waarmee we als geloofsgemeenschap mensen ondersteunen wanneer het moeilijk gaat.
Het allereerste exemplaar werd overhandigd aan de zusters, die al 189 jaar lang zorg dragen voor caritas in Ninove.
Hun deur en hun hart staan nog altijd open om te luisteren en te helpen waar ze kunnen - een voorbeeld dat blijvend navolging verdient.
Wie nog geen exemplaar van “Ankers van hoop” heeft, kan een mailtje sturen naar [email protected] ​

Vrijdagavond 21 november kwamen een 45-tal mensen luisteren naar onze foto- en getuigenisavond “Te voet naar Rome”. We vertrokken op Paasmaandag 21 april en kwamen terug thuis op 27 juni. We zijn 2 maand en een week weg geweest van huis.
We wilden in dit Jubeljaar van de Hoop te voet langs de Via Francigena (de Weg van de Franken) stappen van Langres naar Rome. We zochten onderweg naar tekenen van hoop. En we vonden die hoopvolle tekenen overal als we keken met de ogen van ons hart.
 
Ons dekenaal anker van de hoop stond die avond centraal. Dit symbool van christenen uit de 21e eeuw was op het einde van de powerpoint ook te zien, maar dan bij onze christelijke voorouders uit de 2e eeuw, nl. op de afdekplaten van de nissen in de catacomben van San Sebastiano te Rome. Of hoe christenen per definitie mensen zijn van de hoop door alle eeuwen heen.
 
Marleen en Jan Vermeire-Van der Mast

Voor het Jaar van de Hoop hebben we deze maand samen met de leerlingen van 4 Doorstroom een kunstwerk gemaakt.  We hebben gekozen voor een duif gemaakt in de praktijk uit hout. Deze duif is een eenvoudig maar krachtig symbool van vrede, licht en nieuw begin.
Het is een grote, kleurrijke duif geworden, opgebouwd uit tientallen pluimen iedere pluim is uniek.
Op elke pluim schreven de leerlingen hun eigen woorden van hoop: kleine zinnen, wensen, dromen en gedachten die hen raken of sterken.
Sommige pluimen spreken van troost, andere van verlangen, nog andere van vertrouwen in wie we samen kunnen zijn.
Los van elkaar zijn het losse pluimpjes, maar samen vormen ze vleugels. Vleugels die de duif dragen — zoals hoop ons kan dragen, wanneer we deze met elkaar delen.
Dit kunstwerk wil ons eraan herinneren dat hoop groeit wanneer we ze niet voor onszelf houden. Ze ontstaat wanneer we elkaar bemoedigen, wanneer we geloven dat het goede sterker is dan het slechte, wanneer we durven blijven uitzien naar een nieuwe morgen.
Moge deze duif, gemaakt door vele handen en gevuld met vele woorden, ons vandaag inspireren. Dat zij ons helpt om zelf dragers van hoop te zijn — in onze gezinnen, in onze school, en in onze wereld.