Dit jaar staan we stil bij het thema “Pelgrims van hoop.”
Samen met de kleuters van de peuter/eerste kleuterklas Hoogeinde maakten we een anker van hoop, vol symbolen die vertellen wat hoop, geloof en liefde voor ons betekenen.
Het anker gaat over in een kruis.
Het anker staat voor hoop – het houdt ons stevig vast, ook als het leven soms stormachtig is.
Het kruis herinnert ons eraan dat die hoop het fundament van ons geloof is.
Aan het anker hangt een touw, het touw van het geloof.
Dat touw verbindt ons met God, die ons vasthoudt en mee op weg neemt naar een veilige haven.
Het hart in ons kunstwerk staat voor de liefde – de kracht die in ons leeft en ons helpt om er te zijn voor elkaar.
De voetstappen tonen dat we samen onderweg zijn, als pelgrims die met verwachting en vertrouwen naar de toekomst kijken.
En dan is er nog het licht.
Het licht laat zien dat er, zelfs in donkere tijden, altijd hoop is.
Het herinnert ons eraan dat er na elke winter weer een lente komt – een nieuw begin vol kracht, warmte en leven.
Zo willen wij, samen met de kleuters, echte pelgrims van hoop zijn: mensen die geloven, hopen en liefhebben, samen en in verbondenheid met God.
 
Juf Nadine Van Nespen – kleuterjuf VBS De Klimop, wijkschool Hoogeinde 

Na de doortocht van storm Benjamin kwamen we samen in de Abdijkerk voor de lancering van het boekje “Ankers van hoop”.
Woorden van hoop, geschreven voor en door mensen.
Woorden die als een anker kunnen zijn - een houvast op momenten van vreugde, maar ook van verdriet.
Tussen de teksten door nodigen sfeervolle foto’s uit om even stil te staan, te mijmeren…
Om daarna weer verder te kunnen gaan, als een echte pelgrim van hoop.
Na een korte terugblik - van idee tot boekje - was het tijd voor het echte werk.
Twee jonge mensen lazen enkele teksten uit het boekje voor, afgewisseld met muziek op dwarsfluit en orgel.
De muzikale intermezzo’s werden gebracht door twee studenten en een leerkracht van de Stedelijke Academie voor Muziek, Woord en Dans.
Jonge mensen, op een doordeweekse schoolavond, die hun talent inzetten - zomaar, voor de ander, voor de goede zaak.
Een sprekend teken van hoop in onze wereld.
Maar woorden krijgen pas echt betekenis door daden.
De opbrengst van het boekje gaat naar Caritas Ninove, waarmee we als geloofsgemeenschap mensen ondersteunen wanneer het moeilijk gaat.
Het allereerste exemplaar werd overhandigd aan de zusters, die al 189 jaar lang zorg dragen voor caritas in Ninove.
Hun deur en hun hart staan nog altijd open om te luisteren en te helpen waar ze kunnen - een voorbeeld dat blijvend navolging verdient.
Wie nog geen exemplaar van “Ankers van hoop” heeft, kan een mailtje sturen naar [email protected] ​

Vrijdagavond 21 november kwamen een 45-tal mensen luisteren naar onze foto- en getuigenisavond “Te voet naar Rome”. We vertrokken op Paasmaandag 21 april en kwamen terug thuis op 27 juni. We zijn 2 maand en een week weg geweest van huis.
We wilden in dit Jubeljaar van de Hoop te voet langs de Via Francigena (de Weg van de Franken) stappen van Langres naar Rome. We zochten onderweg naar tekenen van hoop. En we vonden die hoopvolle tekenen overal als we keken met de ogen van ons hart.
 
Ons dekenaal anker van de hoop stond die avond centraal. Dit symbool van christenen uit de 21e eeuw was op het einde van de powerpoint ook te zien, maar dan bij onze christelijke voorouders uit de 2e eeuw, nl. op de afdekplaten van de nissen in de catacomben van San Sebastiano te Rome. Of hoe christenen per definitie mensen zijn van de hoop door alle eeuwen heen.
 
Marleen en Jan Vermeire-Van der Mast

Voor het Jaar van de Hoop hebben we deze maand samen met de leerlingen van 4 Doorstroom een kunstwerk gemaakt.  We hebben gekozen voor een duif gemaakt in de praktijk uit hout. Deze duif is een eenvoudig maar krachtig symbool van vrede, licht en nieuw begin.
Het is een grote, kleurrijke duif geworden, opgebouwd uit tientallen pluimen iedere pluim is uniek.
Op elke pluim schreven de leerlingen hun eigen woorden van hoop: kleine zinnen, wensen, dromen en gedachten die hen raken of sterken.
Sommige pluimen spreken van troost, andere van verlangen, nog andere van vertrouwen in wie we samen kunnen zijn.
Los van elkaar zijn het losse pluimpjes, maar samen vormen ze vleugels. Vleugels die de duif dragen — zoals hoop ons kan dragen, wanneer we deze met elkaar delen.
Dit kunstwerk wil ons eraan herinneren dat hoop groeit wanneer we ze niet voor onszelf houden. Ze ontstaat wanneer we elkaar bemoedigen, wanneer we geloven dat het goede sterker is dan het slechte, wanneer we durven blijven uitzien naar een nieuwe morgen.
Moge deze duif, gemaakt door vele handen en gevuld met vele woorden, ons vandaag inspireren. Dat zij ons helpt om zelf dragers van hoop te zijn — in onze gezinnen, in onze school, en in onze wereld. 

Met 7 mensen van de Heilige Helenaparochie zijn we op de uitnodiging ingegaan van wijlen paus Franciscus om op tocht te gaan naar Rome in dit jubeljaar.
Het logo zegt precies wat we willen doen: we zetten ons in beweging, te midden van een wereld waarin er veel onzekerheid is en tegenwind. Maar we zijn niet alleen. We zijn met 121 mensen van het bisdom Gent en we komen op de heilige plaatsen vele katholieken van over de hele wereld tegen. Een Romebedevaart bestaat uit het bezoeken van de graven van Paulus en Petrus, de zuilen van onze kerk en het stappen doorheen de heilige deuren van de 4 pauselijke basilieken in Rome. We stappen al biddend in processie naar de heilige deur met een kruis op kop net zoals in het logo. Want Jezus is ons houvast. Hij vormt het anker van hoop, zelfs bij een onstuimige zee.
Thuisgekomen willen we pelgrim van hoop blijven en ons inzetten voor elke medemens op ons pad. Zo brengen we, als broeders en zusters van elkaar, nieuwe moed, vreugde en hoop.

God en Vader, niet alleen stellen we onze hoop op U, Gij zijt zelf onze Hoop. Laat een diep en onwankelbaar geloof in ons groeien, dat in staat is de stormen van het leven te doorstaan. Herinner ons eraan dat Gij er altijd zijt.
 
Moeilijk om te blijven hopen, geloven, Pelgrim van de Hoop te zijn als we de nieuwsberichten uit Soedan lezen deze week. Naast Oekraïne, Gaza, Oost-Congo, Haïti, Syrië, Afghanistan, Myanmar… een zoveelste plaats waar mensen worden uitgemoord, vrouwen verkracht worden en kinderen honger lijden.
Soms denk ik doordat we overspoeld worden met deze oorlogsberichten dat we er apathisch door worden, onverschillig. Of is het een manier van zelfbescherming?

Lieve God,
Ik dank U voor het leven dat U mij gegeven hebt.
Uit de diepte van mijn hart dank ik U.
U was bij mij in mijn angst, mijn pijn, mijn onzekerheid.
In momenten van wanhoop gaf U mij kracht.
In het donker fluisterde U hoop.
Vandaag sta ik hier kankervrij en ik weet dat ik dat niet alleen heb gedaan…
U was mijn steun, mijn toevlucht, mijn licht onderweg.
Dank U voor elke nieuwe dag, die ik nu mag beleven. Bewuster en dankbaarder dan ooit.
Mijn eeuwige eer voor U.
 
“Pater Bill lag op sterven, leed zwaar aan zijn hart, maar plots was hij kerngezond. Volgens de dokter een groot mirakel. Nu ging hij de wereld rond om mensen, door hun geloof te genezen. Wat ook voor veel gelovige mensen waarheid werd. Pater Bill: “Wie Jezus binnenlaat in zijn hart en Jezus heer & meester laat over heel zijn bestaan, die wordt gered en genezen. Wie zijn leven geeft, krijgt leven in overvloed. Blijf in mij, dan blijf ik in U. Vraag en u zal gegeven worden.