Na de doortocht van storm Benjamin kwamen we samen in de Abdijkerk voor de lancering van het boekje “Ankers van hoop”.
Woorden van hoop, geschreven voor en door mensen.
Woorden die als een anker kunnen zijn - een houvast op momenten van vreugde, maar ook van verdriet.
Tussen de teksten door nodigen sfeervolle foto’s uit om even stil te staan, te mijmeren…
Om daarna weer verder te kunnen gaan, als een echte pelgrim van hoop.
Na een korte terugblik - van idee tot boekje - was het tijd voor het echte werk.
Twee jonge mensen lazen enkele teksten uit het boekje voor, afgewisseld met muziek op dwarsfluit en orgel.
De muzikale intermezzo’s werden gebracht door twee studenten en een leerkracht van de Stedelijke Academie voor Muziek, Woord en Dans.
Jonge mensen, op een doordeweekse schoolavond, die hun talent inzetten - zomaar, voor de ander, voor de goede zaak.
Een sprekend teken van hoop in onze wereld.
Maar woorden krijgen pas echt betekenis door daden.
De opbrengst van het boekje gaat naar Caritas Ninove, waarmee we als geloofsgemeenschap mensen ondersteunen wanneer het moeilijk gaat.
Het allereerste exemplaar werd overhandigd aan de zusters, die al 189 jaar lang zorg dragen voor caritas in Ninove.
Hun deur en hun hart staan nog altijd open om te luisteren en te helpen waar ze kunnen - een voorbeeld dat blijvend navolging verdient.
Wie nog geen exemplaar van “Ankers van hoop” heeft, kan een mailtje sturen naar [email protected] ​

​Bij de start van het nieuwe werkjaar ging een groepje medewerkers uit de Aalsterse parochies op bezoek bij het anker van Hoop in De Goeie Gasten, een bijzondere lunchbar in Aalst uitgebaat door een team van 20 enthousiaste medewerkers met een beperking en enkele begeleiders. Een week lang mocht het anker daar 'te gast' zijn. Na een heerlijke maaltijd en dessert namen we als afsluiter een koffie met een ankerkoekje dat 'de gasten' speciaal voor de estafette van hoop gemaakt hadden. Ze kregen de pancarte 'plek van hoop' overhandigd en mogen fier zijn omdat zij dit ook echt zijn!

De affiche maakte het meteen al duidelijk: dit was geen snel in elkaar geflanste activiteit, hier was over nagedacht! En dat bleek ook zo op woensdag 20 augustus toen we ons verzamelden en aan de 'erfgoedwandeling estafette van hoop' begonnen. Elke deelnemer ontving een zorgvuldig uitgewerkte brochure met de uitgestippelde route en per kapelletje een woordje uitleg en een gedicht of tekst over hoop. De tekst diende vooral als ondersteuning en als fijn aandenken, want we kregen onderweg de live-versie. Sonia bleek een geboren gids die bij elke stop wat historische achtergrond gaf en dan naadloos de link legde naar het thema hoop. Want ook al staat de hoop centraal in dit jubeljaar, het is van alle tijden. De bemoedigende en sfeervolle teksten die Lena en Victor verzameld en ook vaak zelf geschreven hadden, sloten elke halte af. Mooi! Met de gedachten die we meekregen, konden we verder op weg.
Net zoals een echte pelgrimstocht was het onderweg zijn nog belangrijker dan de aankomst. Er was tijdens het stappen ruimte voor babbels, voor genieten van de natuur en zelfs voor wat kriebels in de buik want voetpaden op en af gaan met een rolstoel is soms een echt avontuur! Voor sommigen was de tocht ook een leuke (her)ontdekking van Baardegem. Heel wat heerlijks om van te genieten dus, en dan hebben we het nog niet over de meest verrassende stop gehad: een pauzemoment met koffie en een keuze aan koeken. Het leek wel een sneukeltocht! Bij aankomst in de tuin wachtte het anker van hoop ons op en ontvingen de personeelsleden uit de handen van Magda een pancarte die aangeeft dat zij een 'plek van hoop' zijn, een benaming die ze dubbel en dik verdienen!
Van harte dank aan Lena, Victor en Hilde om het anker van hoop zo enthousiast te onthalen en er deze activiteit rond op te zetten! Jullie zijn mensen die hoop geven!

Bekijk meer foto's via deze link: https://flic.kr/s/aHBqjCs9N3

‘Ik heb even moeten nadenken hoe ik dat woord ‘hoop’ moest uitleggen, zegt Lieve, de begeleidster van het klei-atelier, ‘ik vond dat niet zo eenvoudig.’ Ik kan het alleen maar beamen. Ik heb dit voorbije jubeljaar al heel wat bespiegelingen over hoop gelezen en toch kan ik er niet zomaar mijn vinger op leggen. Het woord dat we zo vaak in de mond nemen, laat zich toch niet zo eenvoudig vangen. Dus stap ik maar gewoon de ateliers binnen om te ontdekken wat er daar allemaal gebeurt.
Op het gelijkvloers bevindt zich het klei-atelier. Tamara, Jurgen en Jill zijn er in de weer. En later leer ik er ook Jean-François, Guido en Andy kennen. Wat hopen zij, of wat geeft hen hoop? Een moeilijke vraag.
Maar als je vraagt naar hun werk, gaan de ogen aan het blinken en wordt er mij vol fierheid en met kennis van zaken uitgelegd wat hun taak is.
En daar doorheen ontdek ik wat zij hopen: dat ze mensen blij kunnen maken met wat ze daar creëren (en ook: dat ze veel bestellingen krijgen). Jill zegt het heel mooi: ‘mijn hart gaat open als ik mensen gelukkig kan maken. En ik hoop dat ik dat ook kan doen door mijn talent hier te gebruiken en door te tonen wat wij kunnen.’
Op naar het eerste verdiep samen met Jill die zich spontaan aangeboden heeft als gids. Daar zitten we in het atelier ‘Industrieel werk.’ Iedereen kan van deze dienst gebruik maken en de kostprijs is verwaarloosbaar. Vanaf nu bekijk ik heel wat zaken op een andere manier, nu ik weet dat een aantal mensen met veel geduld en precisie stickers op snoepzakjes gekleefd hebben, of verkleedgerief een label hebben gegeven.
Ook de potjes die je in het ziekenhuis in je handen gestopt krijgt, hebben met veel zorg eerst een stickertje gekregen van deze ploeg. Er is ook een samenwerking met de Kringwinkel Stroom (puur toeval trouwens dat het anker vanuit de Kringwinkel aan Het Uniek Kadoo werd doorgegeven!): CD’s worden hier getest, potloden gescherpt en schoenen gepoetst. Is er hier zo een vreugdevolle sfeer door de muziek die speelt (ah ja, de CD’s moeten toch getest worden?) of gewoon door de mensen die er werken?
Laura toont me haar werkplek en vertelt me haar diepste verlangen: dat ze binnenkort naar de uitvaart kan gaan van twee mensen die gestorven zijn, en dat ze dan een bloemetje en een knuffel kan afgeven als een teken dat ze aan hen denkt.
Ook Jan en Laura vertrouwen me toe wat ze hopen: minder oorlog en minder armoede. Ik kan het alleen maar samen met hen en van harte hopen. Ook hier valt de arbeidsvreugde en de kameraadschap op. Ik zou wel nog wat langer willen blijven, maar er valt nóg een verdiep te ontdekken. Daar worden met papier-maché schaaltjes gemaakt voor bloemstukjes. Maar er is nog iets anders dat de aandacht trekt: Dirk toont zijn trommel, gemaakt samen met een stagiair. ‘Stagiairs geven hoop!’ zegt de begeleidster. ‘Vroeger was er een muziekatelier, maar doordat de begeleidster op pensioen ging en niemand dit kon opnemen, werd dit stopgezet. Dirk had spijt dat hij niet meer kon drummen, maar samen met de stagiair maakte hij deze trommel zodat hij thuis kan oefenen!‘
Stralende ogen, mensen waar je je meteen welkom bij voelt, creatievelingen die vreugde scheppen in hun werk en een winkel vol mooie, grappige, originele creaties.
Hoop is niet iets om theorieën over te verkondigen, besluit ik. Hoop, dat zijn gewoonweg mensen zoals deze.
En deze namiddag was voor mij een echt cadeau!
​
Meer foto's: https://flic.kr/s/aHBqjCiyjd

Het grote houten anker dat ons dekenaat rondreist, is -na zijn eerste passage doorheen de Sint-Martinus- en Sint-Gudulaparochie in januari- weer bij ons aanwezig! De maand april staat, wat het anker betreft, in het teken van de ‘Duurzame zorg’ (= de zorg vanuit onze parochie voor zieken en ouderen thuis of in een zorginstelling). Gedurende deze lentemaand zal het anker woonzorgcentra, Samana-afdelingen en het ziekenhuis bezoeken, plaatsen waar het fragiele van het leven en de hoop elkaar kruisen.
In de kwetsbare momenten van ziekte of ouderdom is hoop niet enkel levensnoodzakelijk maar zij dient zich ook vaak in hele kleine en onverwachte zaken aan.
Deze plaatsen van zorg-voor-elkaar, of beter: de hoopgevende mensen die er werken, wonen of zich engageren, zullen het anker van hand tot hand laten gaan en zo een ketting van hoopvolle initiatieven rijgen.
We presenteren je graag de tocht die het anker van hoop zal afleggen.
Lees meer op deze website: 
https://www.kerknet.be/kerk-aalst/informatie/het-anker-van-hoop-trekt-rond?microsite=17064

Op donderdag 27 en vrijdag 28 februari kwamen de deelnemers van het Bijbels leerhuis in Ninove samen rond de profeet Jona. Die van de grote vis/wlavis. je weet wel.
Op het eind vroegen we hen hoe Jona, als profeet, voor hen een boodschap van hoop had.
Dit waren de mooie reacties. (zie foto's met hun geschreven reacties)
We gingen ook nog eens op de foto met het anker.
Het dekenale reisanker werd trouwens die vrijdagavond doorgegeven aan Melina van de heilige Damiaanparochie in Erpe-Mere. Wij zijn dankbaar voor de afgelopen maand en kijken uit naar augustus want dan komt het nog eens terug.
En ondertussen stappen we verder als pelgrims van hoop.

Het dekenale reisanker werd op vrijdagavond 28 februari doorgegeven aan Melina van de heilige Damiaanparochie in Erpe-Mere. Wij zijn dankbaar voor de afgelopen maand en kijken uit naar augustus want dan komt het nog eens terug…

​Het anker van de hoop ging zondagochtend 23 februari mee op verplaatsing met de kinderen van de kinderwoorddienst in Ninove. Ze hadden het over mensen en kinderen die er zijn voor hen en anderen. Ze schreven de namen van al die mensen die een lichtpuntje zijn voor anderen op post-its en samen vormden ze een hart. Daarna schreven ze hun boodschap in het logboek dat meereist met het anker nl. wij kinderen hebben hoop, er zijn altijd mensen die zorgen voor een lichtpuntje op onze tocht! Daar krijg je toch een warm hart van, niet?