Voor Aniëla als voormalige zeilster sprak het symbool van het anker haar bijzonder aan :
“Elke boot heeft verplicht een anker aan boord. Niet enkel elke boot maar ook elke mens heeft een
 een anker van hoop nodig.
Het anker uitgooien of voor anker gaan gebeurt niet alleen als het stormt maar ook om te wachten,
vooraleer de haven binnen te varen, of om te rusten en te spelen.
Toen wij met de zeilboot voor anker gingen kon de bemanning rusten en met de kinderen spelen.
Zou het anker van hoop ons niet kunnen leren om te rusten, te wachten, te spelen ?
Ik kan blijven hopen omdat Christus mijn anker is. Doorheen de bijbel lezingen blijf ik in het leven geloven. Er is ALTIJD een EN TOCH.
Ook het leven van de Kerk geeft hoop. Tijdens de Romebedevaart mochten we ervaren met hoeveel we geloven. Ook in de inzet van onze plaatselijke parochie put ik kracht om te blijven ankeren.
Tot slot nog twee citaten van onze Paus die me zeer dierbaar zijn:
“Daar, langs de oever, had Hij Petrus en de eerste leerlingen geroepen om vissers van mensen te worden. Nu na zijn verrijzenis, is het aan hen (en dus aan ons) om die zending voort te zetten; telkens opnieuw het net uitwerpen, de hoop van het evangelie onderdompelen in de wateren van deze wereld, varen op de zee van het leven, opdat iedereen de omhelzing van God mag ervaren”
(Uit intronisatiehomilie van paus Leo XIV)
“ Hopen is getuigen dat de aarde werkelijk kan lijken op de hemel. Dat is de boodschap van het jubeljaar”
(Uit jubileumauditie op 8 november 2025 van Paus Leo XIV)

Dit jaar staan we stil bij het thema “Pelgrims van hoop.”
Samen met de kleuters van de peuter/eerste kleuterklas Hoogeinde maakten we een anker van hoop, vol symbolen die vertellen wat hoop, geloof en liefde voor ons betekenen.
Het anker gaat over in een kruis.
Het anker staat voor hoop – het houdt ons stevig vast, ook als het leven soms stormachtig is.
Het kruis herinnert ons eraan dat die hoop het fundament van ons geloof is.
Aan het anker hangt een touw, het touw van het geloof.
Dat touw verbindt ons met God, die ons vasthoudt en mee op weg neemt naar een veilige haven.
Het hart in ons kunstwerk staat voor de liefde – de kracht die in ons leeft en ons helpt om er te zijn voor elkaar.
De voetstappen tonen dat we samen onderweg zijn, als pelgrims die met verwachting en vertrouwen naar de toekomst kijken.
En dan is er nog het licht.
Het licht laat zien dat er, zelfs in donkere tijden, altijd hoop is.
Het herinnert ons eraan dat er na elke winter weer een lente komt – een nieuw begin vol kracht, warmte en leven.
Zo willen wij, samen met de kleuters, echte pelgrims van hoop zijn: mensen die geloven, hopen en liefhebben, samen en in verbondenheid met God.
 
Juf Nadine Van Nespen – kleuterjuf VBS De Klimop, wijkschool Hoogeinde 

Voor het Jaar van de Hoop hebben we deze maand samen met de leerlingen van 4 Doorstroom een kunstwerk gemaakt.  We hebben gekozen voor een duif gemaakt in de praktijk uit hout. Deze duif is een eenvoudig maar krachtig symbool van vrede, licht en nieuw begin.
Het is een grote, kleurrijke duif geworden, opgebouwd uit tientallen pluimen iedere pluim is uniek.
Op elke pluim schreven de leerlingen hun eigen woorden van hoop: kleine zinnen, wensen, dromen en gedachten die hen raken of sterken.
Sommige pluimen spreken van troost, andere van verlangen, nog andere van vertrouwen in wie we samen kunnen zijn.
Los van elkaar zijn het losse pluimpjes, maar samen vormen ze vleugels. Vleugels die de duif dragen — zoals hoop ons kan dragen, wanneer we deze met elkaar delen.
Dit kunstwerk wil ons eraan herinneren dat hoop groeit wanneer we ze niet voor onszelf houden. Ze ontstaat wanneer we elkaar bemoedigen, wanneer we geloven dat het goede sterker is dan het slechte, wanneer we durven blijven uitzien naar een nieuwe morgen.
Moge deze duif, gemaakt door vele handen en gevuld met vele woorden, ons vandaag inspireren. Dat zij ons helpt om zelf dragers van hoop te zijn — in onze gezinnen, in onze school, en in onze wereld. 

Met 7 mensen van de Heilige Helenaparochie zijn we op de uitnodiging ingegaan van wijlen paus Franciscus om op tocht te gaan naar Rome in dit jubeljaar.
Het logo zegt precies wat we willen doen: we zetten ons in beweging, te midden van een wereld waarin er veel onzekerheid is en tegenwind. Maar we zijn niet alleen. We zijn met 121 mensen van het bisdom Gent en we komen op de heilige plaatsen vele katholieken van over de hele wereld tegen. Een Romebedevaart bestaat uit het bezoeken van de graven van Paulus en Petrus, de zuilen van onze kerk en het stappen doorheen de heilige deuren van de 4 pauselijke basilieken in Rome. We stappen al biddend in processie naar de heilige deur met een kruis op kop net zoals in het logo. Want Jezus is ons houvast. Hij vormt het anker van hoop, zelfs bij een onstuimige zee.
Thuisgekomen willen we pelgrim van hoop blijven en ons inzetten voor elke medemens op ons pad. Zo brengen we, als broeders en zusters van elkaar, nieuwe moed, vreugde en hoop.

God en Vader, niet alleen stellen we onze hoop op U, Gij zijt zelf onze Hoop. Laat een diep en onwankelbaar geloof in ons groeien, dat in staat is de stormen van het leven te doorstaan. Herinner ons eraan dat Gij er altijd zijt.
 
Moeilijk om te blijven hopen, geloven, Pelgrim van de Hoop te zijn als we de nieuwsberichten uit Soedan lezen deze week. Naast Oekraïne, Gaza, Oost-Congo, Haïti, Syrië, Afghanistan, Myanmar… een zoveelste plaats waar mensen worden uitgemoord, vrouwen verkracht worden en kinderen honger lijden.
Soms denk ik doordat we overspoeld worden met deze oorlogsberichten dat we er apathisch door worden, onverschillig. Of is het een manier van zelfbescherming?