In het kader van het Jaar van de Hoop hebben de leerlingen van het derde jaar doorstroom samen met mevrouw De Block en mevrouw Goossens gewerkt rond het thema land art — kunst gemaakt met wat de natuur ons geeft. Met bladeren, bloemen, takken, bessen en dennenappels hebben ze samen dit kunstwerk gecreëerd. Elk element werd met zorg gekozen en neergelegd: niets is toegevoegd wat niet al door de aarde geschonken werd.
Zoals in de natuur elk seizoen zijn eigen kleur, geur en vorm brengt,
zo brengt ook elk moment in ons leven nieuwe hoop.
De verwelkte bladeren herinneren ons eraan dat wat oud is, plaats maakt voor nieuw leven. De bloemen, die hun kleur nog vasthouden, zijn een teken van kracht en volharding. De rechte stengel, gevormd door ranken van groen, staat symbool voor groei en verbondenheid — we dragen elkaar, net zoals de natuur in evenwicht leeft door samenwerking.
In deze eenvoudige materialen schuilt een diepe boodschap: hoop groeit daar waar we zorg dragen voor elkaar en voor de wereld rondom ons.
Waar mensen samen iets moois maken, bloeit leven op — zelfs uit wat gevallen of verdord lijkt.
Moge dit kunstwerk een uitnodiging zijn om, net als de natuur, telkens opnieuw te geloven in herstel, groei en hoop.

In Duitsland zijn vele (voormalige) kloosters heringericht om zowel mensen die meerwaarde zoeken als gewone toeristen te ontvangen.
Meestal zijn ze mooi gelegen en bieden ze mogelijkheden om te wandelen of te fietsen. Je ervaart er nog altijd een zekere rust en sereniteit.
Dit jaar verbleven we 4 dagen in de voormalige Cisterciënzersabdij St Thomas in de Eifel.
In naam van onze parochie namen we ook een anker als pelgrims van hoop mee om daar een plaats te geven en misschien van gedachten te wisselen met andere pelgrims.
Maar…. “Pilger der Hoffnung”- het thema “Pelgrims van hoop“ is in geen enkele kerk die wij op onze 14-daagse tocht hebben bezocht te bespeuren.
De directeur-priester van het klooster keek dan ook heel argwanend en schudde neen met zijn hoofd op de vraag of we het anker mochten achterlaten in hun zeer mooi oud kerkje. Maar zijn assistent zag onze verbazing, vroeg wat meer uitleg en aanvaardde het dankbaar. Hij zou het een mooi plaatsje geven.
Ook zonder die slogan zagen we op onze reis toch veel “pelgrims van hoop” die dapper blijven geloven dat het anker in de zeer woelige zee van vandaag nog kan uitgegooid worden en het zich nog kan vastzetten in de bodem.
Ikzelf twijfel …
 
September 2025
Fons Geeraerts en Maria De Keulenaer

Die spiraal staat symbool voor het leven zelf: een weg die blijft verdergaan, met steeds opnieuw verandering en vernieuwing. Zoals in de seizoenen: na de koude winter komt de lente, na donker komt weer licht. In de herfst en winter zien we donkere tinten; in lente en zomer tonen de kleuren zich groen en vol leven. Telkens opnieuw ontstaat er nieuw leven en groeit de hoop.
Ook ons schooljaar is zo’n spiraal: begonnen in september, en nu stap voor stap verder. Soms gaat het vlot en zonnig, soms is het moeilijker en voelt het wat donker. Maar telkens weer komt er een nieuw begin, telkens weer is er hoop die ons vooruit draagt. Vandaag lezen wij in het evangelie hoe Jezus zijn leerlingen vraagt: “Wie zeggen de mensen dat Ik ben?” En Hij nodigt ons uit om te zeggen wie Hij voor ons is. Jezus spreekt over zijn weg — een weg van lijden, afwijzing én verrijzenis — en Hij laat zien dat het pad óók in donkerheid vruchtbaar wordt. Net zoals in onze spiraal: de winter van lijden wordt gevolgd door de lente van nieuw leven. In Jezus wordt de hoop werkelijkheid.
Met dit kunstwerk willen de leerlingen ons herinneren aan die blijvende kracht van de hoop: dat God ons telkens opnieuw nabij is, in elk seizoen van ons leven. Dat wij, net als in de spiraal, telkens opnieuw mogen geloven dat hoop sterker is dan wanhoop, en licht sterker dan donker.

​Bij de start van het nieuwe werkjaar ging een groepje medewerkers uit de Aalsterse parochies op bezoek bij het anker van Hoop in De Goeie Gasten, een bijzondere lunchbar in Aalst uitgebaat door een team van 20 enthousiaste medewerkers met een beperking en enkele begeleiders. Een week lang mocht het anker daar 'te gast' zijn. Na een heerlijke maaltijd en dessert namen we als afsluiter een koffie met een ankerkoekje dat 'de gasten' speciaal voor de estafette van hoop gemaakt hadden. Ze kregen de pancarte 'plek van hoop' overhandigd en mogen fier zijn omdat zij dit ook echt zijn!

De affiche maakte het meteen al duidelijk: dit was geen snel in elkaar geflanste activiteit, hier was over nagedacht! En dat bleek ook zo op woensdag 20 augustus toen we ons verzamelden en aan de 'erfgoedwandeling estafette van hoop' begonnen. Elke deelnemer ontving een zorgvuldig uitgewerkte brochure met de uitgestippelde route en per kapelletje een woordje uitleg en een gedicht of tekst over hoop. De tekst diende vooral als ondersteuning en als fijn aandenken, want we kregen onderweg de live-versie. Sonia bleek een geboren gids die bij elke stop wat historische achtergrond gaf en dan naadloos de link legde naar het thema hoop. Want ook al staat de hoop centraal in dit jubeljaar, het is van alle tijden. De bemoedigende en sfeervolle teksten die Lena en Victor verzameld en ook vaak zelf geschreven hadden, sloten elke halte af. Mooi! Met de gedachten die we meekregen, konden we verder op weg.
Net zoals een echte pelgrimstocht was het onderweg zijn nog belangrijker dan de aankomst. Er was tijdens het stappen ruimte voor babbels, voor genieten van de natuur en zelfs voor wat kriebels in de buik want voetpaden op en af gaan met een rolstoel is soms een echt avontuur! Voor sommigen was de tocht ook een leuke (her)ontdekking van Baardegem. Heel wat heerlijks om van te genieten dus, en dan hebben we het nog niet over de meest verrassende stop gehad: een pauzemoment met koffie en een keuze aan koeken. Het leek wel een sneukeltocht! Bij aankomst in de tuin wachtte het anker van hoop ons op en ontvingen de personeelsleden uit de handen van Magda een pancarte die aangeeft dat zij een 'plek van hoop' zijn, een benaming die ze dubbel en dik verdienen!
Van harte dank aan Lena, Victor en Hilde om het anker van hoop zo enthousiast te onthalen en er deze activiteit rond op te zetten! Jullie zijn mensen die hoop geven!

Bekijk meer foto's via deze link: https://flic.kr/s/aHBqjCs9N3

Vrijdag 5 september kwamen we vanuit de vier parochies van het dekenaat Eeklo samen in de kerk van Kaprijke om hoopvolle liederen aan te leren en te zingen. Onder de deskundige leiding van dirigent Jan Wauters en orgelist Kurt Van de Veire werd uit volle borst mee gezongen. Dat er van genoten werd, was duidelijk aan de blije gezichten en de positieve reacties bij het ontmoetingsmoment na de zang.